Een vraag die altijd weer terug keert is de volgende: Wat kost een website? Als online producer krijg ik die vraag, of een afgeleide er van, vaak te horen. Of het nu van een klant is of van een collega, men wil graag weten met welk bedrag er rekening dient te worden gehouden, bij het opstarten van zo’n project.

Dat de vraag bij meerdere partijen leeft, blijkt wel uit een artikel op het blog van frankwatching.nl. Iedereen probeert op zijn of haar manier een antwoord te zoeken en te geven. De één noemt bedragen, de ander bandbreedtes en weer anderen zeggen dat er geen eenduidig antwoord te geven is. Of dat het afhangt van wat de website gaat opbrengen.

Ook naar mijn mening is er geen eenduidig antwoord te geven. Echter, de behoefte bij klanten of collega’s blijft om te weten waar ze aan toe zijn. Daarom is er aan de hand van een aantal basisgegevens altijd wel een zeer ruwe inschatting te maken (een bandbreedte). Deze is gebaseerd op een lange tijd aan ervaring op online gebied, waarin vele projecten de revue zijn gepasseerd.

Vervolgens zal er altijd een meer gedetailleerde inschatting gemaakt moeten worden. In het ideale plaatje wordt deze gedestilleerd uit de antwoorden op verschillende, elkaar opvolgende processen als strategie (de ene richting is de andere niet), concept (kan techniek bepalend zijn) en specificaties (functionaliteiten en randvoorwaarden). Pas dan zijn de basisdetails bekend om het vormgeven, de bouw en nazorg te becijferen.

Het aloude voorbeeld van het bouwen van een huis blijft een goede metafoor. De vraag: Wat kost een huis? is ook niet in één keer te beantwoorden. Daarvoor zul je eerst moeten achterhalen wat je er mee wilt op lange termijn (strategie), welke stijl het moet zijn, in welke omgeving (concept) en de wensen en eisen op detailniveau, verwerkt in een bouwtekening (specificaties). Pas dan zal een aannemer je kunnen vertellen wat de kosten zijn voor de bouw van je (droom)huis. Klinkt logisch toch?

En om tenslotte nog een tipje van de sluier op te lichten, we hebben bij de PersoneelZaak menig website gebouwd, variërend van 10K tot 250K. Het is maar net wat er nodig is. En wat het op moet brengen!

Daarom houden wij continue vinger aan de pols bij de doelgroepen van de toekomst. We willen graag (blijven) begrijpen welke communicatiekanalen jongeren onderling gebruiken, hoe hun (online) netwerken eruit zien en welk soort communicatie zij van (werkgevers)merken verwachten.

Onlangs volgden we voor KPMG heel intensief 6 toekomstige toptalenten via een Twitter-kanaal en via filmpjes die zij voor ons maakten met hun Flip-camera. Om een zo eerlijk en compleet mogelijk beeld te krijgen van hun belevingswereld en hun netwerken. Daarover later meer.

De komende dagen delen we korte compilaties van wat open gesprekken die we met jongeren voerden over het hoe en waarom van social network sites. Als eerste een kort filmpje waarin één van de jongeren heel treffend uitlegt wat het succes van Facebook is: je kunt ermee communiceren, delen (het gevoel hebben ergens onderdeel van te zijn), én je kunt tegelijkertijd werken aan je eigen identiteit. En dat dan ook nog internationaal!

www.youtube.com/watch?v=AeX0YXoOLRc

Na enkele pitches eindelijk weer eens tijd om te bloggen. Geen tijd, is eigenlijk geen excuus. Want mensen die op onze site komen verwachten dat er zo nu en dan een vers berichtje verschijnt. Dus bij deze de belofte om het tempo flink op te voeren. Maar waar begin je? Hopelijk hebben u en ik na deze column over drempels, wijnproeven en social media daar een beetje een antwoord op…

Het gekke is, hoe langer je wacht, hoe moeilijker het is om weer te beginnen. Immers, waar ga je na al die weken radiostilte over schrijven? Welk bericht verdient het om het spits af te bijten? Welk bericht is niet een té grote klus om te schrijven (anders blijft het iets wat je voor je uitschuift) en is tegelijkertijd niet te vluchtig (lekker makkelijk, zo’n linkje van iemand anders doorplaatsen…).

Herkent u dit? Ik kan me voorstellen dat u vaak denkt: “Ik wil wel bloggen. Maar waar over dan? Waar zitten mijn klanten en andere relaties op te wachten? Wat ik weet? Dat kan ik niet altijd zomaar delen. Wat ik vind? Daarvoor moet ik eerst laten zien wat ik weet; bovendien is het best een beetje eng om zomaar – uit het niets – een online mening te hebben. Maar je moet ergens beginnen, jezelf blijven en proberen wat werkt en wat niet werkt. Er is helaas geen Holy Grail over twitter en bloggen.

Of moet ik zeggen: “Er is helaas nog geen Holy Grail over twitter en bloggen”? Misschien binnenkort wel. Ik was namelijk afgelopen zaterdag op bezoek bij Petra de Boevere, aka Het Meisje van de Slijterij. We mochten daar met haar wijnproeven en het hemd van het lijf vragen over haar social media strategie. Een mooie combi, want zoals zij het zelf heel mooi verwoordt in haar blogje over ons bezoek: “Eigenlijk is Social Media natuurlijk niet zo heel anders dan wijn, het gaat om de beleving, passie, verhalen, emotie en smaak.”

Voor wie haar niet kent: een fenomeen in twitter- communicatie- en retailland. Zij was één van de vroege bloggers en herkende al snel de kracht van volgers op Twitter en haar eigen blog . Met haar jarenlange online inspanningen wist zij haar slijterij in krimpgebied Breskens ervan te behoeden koppie onder te gaan. Hoe ze dat geflikt heeft, kun je vanaf september lezen in haar boek Het Meisje van de Slijterij dat bij Bruna zal uitkomen.

Ik heb de eer gehad dat Petra ons al wat passages uit het manuscript voorlas. En dat smaakte – net als de begeleidende wijnen overigens – zeker naar meer. Zo genoten we onder het genot van Giphart’s favo wijn van zijn vlammende voorwoord. Om bij het onderwerp van dit blogpostje te blijven kan ik al een heel klein tipje van de sluier van de inhoudt van het boek oplichten. Ik kan u aanraden: begin maar bij het lezen van de “10 goede redenen om niet aan social media te beginnen.” Immers, als je de tien punten op deze checklist allemaal kunt afvinken, hoef je de rest van het boek ook niet te lezen. Ik weet ze niet meer allemaal, maar de meest hilarische was toch deze: “Als je niet sociaal bent.” Als je vroeger al geen vrienden had, heeft het nu ook weinig zin om te hopen dat mensen online met je willen socialisen. Een andere goede reden om er niet aan te beginnen: “Als je niks te vertellen hebt.” Ja, daar zit wat in. Maar aan de andere kant geloof ik niet dat er mensen of organisaties zijn die niks te vertellen hebben. Je moet het alleen wel durven delen. Ik heb in ieder geval wel wat te vertellen, én ik ben over mijn blog-stop-drempel heen. Dus de volgende posting is al in de maak!

PS. Hier leest Petra zelf al een stukje voor – omdat ze het niet kon laten. Herkent u dat gevoel ook? De drang om nieuwe ideeën te delen met de buitenwereld? Iets dat u heeft meegemaakt, of gecreëerd? Dan is dat misschien wel een goede reden om te gaan bloggen!

Medisch Centrum Alkmaar en het Gemini Ziekenhuis in Den Helder staan net als heel veel andere ziekenhuizen in Nederland aan de vooravond van grote veranderingen op het gebied van automatisering. De zorg kan efficiënter, klantgerichter en beter en IT kan daarbij een grote rol spelen. IT speelt ook in de huidige bedrijfsvoering van MCA en Gemini al een hele belangrijke rol. Zonder IT kan een ziekenhuis anno 2010 niet meer functioneren. Een ziekenhuis is dus een hele interessante werkgever voor IT’ers, alleen weten IT’ers dat onvoldoende.

De PersoneelZaak ontwikkelde de afgelopen weken een site en een wervingscampagne voor de beide ziekenhuizen onder de naam www.maakonsbeter.nl Ervaren IT’ers uit regio worden uitgedaagd om eens kennis te maken met de projecten en medewerkers van de beide ziekenhuizen. Solliciteren kan natuurlijk ook want wie wil er nu niet werken bij de ‘backbone’ van deze organisaties.

Onze creatieven Sander van Muijen en Ap Mollinga hebben via de VEA twee tickets gewonnen voor de Cannes Lions. Daar worden deze week de internationale reclameprijzen in allerlei categorieen uitgereikt. Dat betekent (hopelijk) zon en zand, maar in ieder geval heel veel werk bekijken. Hele dagen commercials kijken  in het Palais de Festival. Ze houden een blog bij voor de VEA. Dit kun je hier bekijken. Daar worden ook de prijswinnaars bekendgemaakt. Dus je ziet er ook filmpjes van erg mooie communicatiecases. Mijn favoriet: de Nike Chalkbot.

Winnaar Grand Prix Cyber: Nike Chalkbot from yesicannes on Vimeo.

Ieder jaar in mei zijn weer alle prijsuitreikingen in reclameland. De ADCN-lampen, de Spin-awards, de Esprix, de SJP-Magneten en de SAN-Accenten.

Veel mensen vinden dat er te veel prijzen in reclameland zijn. Ik denk dat ik het daar wel mee eens ben. Over de hele linie zouden het er iets minder kunnen zijn. Maar veel mensen vinden ook dat het maar zinloze ons-kent-ons festijnen zijn. En daar ben ik het helemaal niet mee eens. De verschillende prijzen geven een mooi overzicht van het beste werk in een jaar.
En als bureau moet je ervoor zorgen dat je goed vertegenwoordigd bent in dat overzicht. Niet alleen voor jezelf, maar juist ook voor je klanten. Want creatief werk maak je niet (alleen) omdat je dat zelf leuk vindt, je maakt het vooral om op te vallen tussen de rest. En dat is voor een klant het belangrijkste wat communicatie moet doen.

Dus wij van de PersoneelZaak zijn best bezig met inzenden voor al deze prijzen. Maar we zijn niet zo goed in het vertellen erover. Op deze blog de afgelopen weken helemaal geen berichten over gewonnen prijzen. Terwijl we ze toch echt wel hebben gewonnen. Oké, iets minder dan voorgaande jaren, maar toch een paar hele mooie. Daarom hierbij een inhaalberichtje hierover.
We hebben een Magneet en een bronzen Esprix gewonnen voor The Dutch Guy van Imtech. En de eerste EffectiviteitsMagneet sinds 15 jaar voor de campagne De verantwoordelijkheid van Defensie.

Deze gast heeft voor de namen van een aantal creatief directeuren van grote bureaus in New York adwords ingekocht, zodat er in Google een boodschap van hem bovenaan komt als ze zichzelf googlen.
Briljant. En het werkt, want hij mocht bijna overal op gesprek komen. Totale kosten: 6 dollar.

Social media zijn erg belangrijk. In het normale leven, en dus ook in arbeidsmarktcommunicatie. Veel organisaties zijn daarom bezig met een social media strategie.
Als je op dit onderwerp gaat googlen, kom je veel verschillende meningen tegen. Maar de te volgen stappen in een social media strategie komen redelijk overeen. Je kunt ze grofweg als volgt benoemen:

1. Luisteren wat er over je wordt gezegd in social media
2. Meedoen aan de conversatie
3. Meten wat de resultaten zijn

In fase 2 heb je heel veel mogelijkheden om onderdeel te worden van de conversatie. Daarover zouden we een aantal blogs vol kunnen schrijven. Maar ik focus me in dit bericht op stap 1: Luisteren wat er online over je wordt gezegd. Dat valt voor werkgevers vaak erg tegen.

Als je eerlijk bent is werken bij een organisatie geen onderwerp dat heel breed wordt besproken.
Alleen voor hele grote werkgevers zoals de krijgsmachtdelen zal je veel kunnen vinden.
Maar voor een werkgever als KPMG valt het bijvoorbeeld al heel erg tegen.
(het kan ook zijn dat ik niet goed zoek, dan hoor ik het ook heel graag)

Betekent dit dat social media voor arbeidsmarktcommunicatie minder mogelijkheden bieden? Nee, juist niet. Je moet je alleen realiseren dat je het gesprek over een werkgever zelf op gang moet brengen. En daar een belangrijke doelstelling van maken voor je arbeidsmarktcommunicatie.

Mooi voorbeeld is natuurlijk Deloitte. De doelstelling van de wervingssite van Deloitte is dat het de meest vooruitstrevende wervingssite van Nederland is en blijft. En dat moet doorstralen op het merk Deloitte. Daarom was het heel logisch dat Deloitte (volgens mij) de eerste werkgever was met een iPhone-app.
Maar kijk ook eens naar Gaaan van KPMG. Daar wordt op een andere manier voer voor conversatie gegeven. 6 bloggers die communiceren over hun werk bij KPMG. Of de kanjers van het WKZ.  Alledrie zijn het manieren om ervoor te zorgen dat de doelgroep het over je gaat hebben.

Daarmee leg je de basis voor een social media aanpak. Dit betekent een heel andere aanpak van employer branding dan de grote thematische campagnes. Soms zul je die ook nog nodig hebben, maar zelfs daarbij moet het uitgangspunt zijn dat je een gesprek op gang brengt.

Dit bericht is ook verschenen op RecTec.
Ik schrijf daar (ongeveer) maandelijks een bericht. Ik belicht daar steeds een ander aspect van arbeidsmarktcommunicatie. Eerdere artikelen zijn:

AMC = Besproken worden

AMC = Storytelling

AMC = Gevoel

Sinds oktober vorig jaar zijn we samen met KPMG bezig met het talent- en ambitieplatform Gááán! voor studenten. Het platform geeft de student een heleboel zaken en nuttige tips die de doelgroep helpt bij hun studie en carrière. Maar is vooral bedoeld om studenten en jonge KPMG’ers met elkaar in contact te laten komen. Zo bloggen Young professionals van KPMG over hun werkzame leven via Tumbler en Twitter. Studenten kunnen de bloggers volgen en op berichten reageren.

Sinds vorige week zijn de bloggers niet alleen via de site te volgen, maar ook via de iPhone. Want Gááán! is te vinden in de Appstore! Studenten kunnen nu altijd en overal ervaren wat de bloggers drijft en hoe ze werken. Op naar de Appstore en download ‘m gratis.

(Dit  bericht is verstuurd vanaf mijn laptop©, omdat ik als een van de weinigen nog geen iPhone heb, maar een telefoon die meer lijkt op een koelkast.)

Aan de hand van de laatste twee artikelen over de Carrièrebeurs en het Career-event leek het ons een goed idee om eens de do’s en de don’ts van deze twee beurzen naast elkaar te zetten. We richten ons hier met name op het gedrag van de standhouders en de uitstraling van de stand op zichzelf. Want wat is nou een absolute domper om als standhouder te doen en hoe zorg je er  voor dat de bezoekers naar jouw stand komen?

In dit artikel vind je de do’s en de dont’s, maar nog belangrijker; waarom een bepaald gedrag of uitstraling tot wel of geen succes kan leiden. Op een beurs als de Nationale Carriere Beurs is het namelijk van belang dat je de drempel voor mensen om naar jou stand te komen zo laag mogelijk maakt. De bijgevoegde lijst is een checklist die je als standhouder kan gebruiken voor de inrichting en uitstraling van en het gedrag bij je stand. Het zorgt ervoor dat je een aantal belangrijke zaken, zoals: pro-actieve houding van je standmedewerkers tot aan een inschrijfpunt voor de werkzoekende, niet over het hoofd ziet. Daarmee optimaliseer je het wervingsproces maar ook het sollicitatieproces voor het bezoekend publiek.